Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Δηλώνω ΠΑΡΩΝ!


10 χρόνια χωρίς το Ναό συμπληρώνονται στις 5 Μαϊου...10 χρόνια από εκείνο το πρωϊνό Δευτέρας που οι μπουλντόζες του ακατονόμαστου άρχισαν να "τρώνε" τις σάρκες του Δικέφαλου. Ναί, δεν ήταν απλά τσιμέντα...ήταν το σώμα του Αετού που μας αγκάλιαζε και κουρνιάζαμε κάθε Κυριακή.

Ήταν η ιστορία ολάκερη, εκεί μεγάλωσαν γενιές και γενιές, όπως κι εγώ που ακόμα θυμάμαι την πρώτη μου φορά που με πήγε ο αείμνηστος πατέρας μου. Θυμάμαι το δέος που ένιωσα όταν πρωτοαντίκρυσα το Ναό μέσα από το τζάμι του αυτοκινήτου. Θυμάμαι που έσπρωχνα τον πατέρα μου να πάμε πιο γρήγορα...να χορτάσω όσο γίνεται πιο πολύ τις στιγμές.

Και τα χρόνια πέρναγαν σιγά-σιγά κι εγώ μεγάλωνα βλέποντας πρωταθλήματα και κύπελλα. Εκεί...στο δεύτερο σπίτι μου που με τα χρόνια έγινε μόνιμο, σε μιά γωνιά της σκεπαστής.

Εκεί γνώρισα και τα αδέρφια μου, μεγαλώσαμε μαζί χοροπηδώντας...με το κασκόλ δεμένο στον αγκώνα και στο πόδι, με ξεφτισμένα κομμάτια απο κασκόλ αλλόθρησκων δεμένα στην άκρη, σουβενίρ από κάποιο "πέσιμο". Πόσες αναμνήσεις Θεέ μου...

Ώσπου ένα πρωϊνό ζούσα κάτι που ούτε φανταζόμουν ποτέ ότι θα ζήσω...ακόμα αντηχεί στ'αυτιά μου ο θόρυβος από τις μπουλντόζες και από τα τσιμέντα του Ναού που έπεφταν στο έδαφος. Ανατριχίλα...το σπίτι που μεγάλωσα και ερωτεύτηκα την ΑΕΚ, να μετατρέπεται σε χαλάσματα σε μιά στιγμή. Μια ιστορία να γίνεται σκόνη μέσα σε λίγα λεπτά!

Με τα ίδια ακούσματα στ'αυτιά, με τις ίδιες εικόνες στα δακρυσμένα μου μάτια, το σπίτι μου...το σπίτι μας, έγινε μπαζα μέσα σ'ένα μήνα, δυστηχώς...πέρνοντας μαζί του και την ΑΕΚ που αγάπησα μικρός. Αργά-αργά...βασανιστικά!

Τώρα, μετά από 10 χρόνια, μια μικρή ηλιαχτίδα ξεπροβάλει ανάμεσα από τα χαλάσματα. Μια ηλιαχτίδα αισιοδοξίας πως μετά από τόσα λόγια, θα δούμε και έργα. Θέλω να ξανακούσω τον ήχο από τις μπουλντόζες, θέλω να ξαναδώ εργάτες να δουλεύουν, θέλω να ξαναγεμίσει ζωή η πιο όμορφη γωνιά της Αττικής γής!

Έχω την ανάγκη να ξαναμπώ στο σπίτι μου, να νιώσω την θαλπωρή παρέα με τ'αδέρφια μου, αγκαλιασμένοι να ξαναχοροπηδάμε κλείνοντας τη φωνή μας για τα τρία υπέροχα γράμματα της ζωής μας κι ας μεγαλώσαμε...οι παιδικές και εφηβικές αναμνήσεις δεν ξεχνιούνται!

Δηλώνω ΠΑΡΩΝ στην επόμενη μέρα...
Η ΑΕΚ ζητά την βοήθειά μας και προσφέρομαι με όλη μου την ψυχή...θέλω να βάλω και το δικό μου λιθαράκι για να γίνει το σπίτι μας. Σαν τους πρόσφυγες κι εγώ, να σκάψω ακόμα και με τα ίδια μου τα χέρια για να γίνει το πατρικό μας.  Θέλω να νιώσω τις στιγμές εκείνης της υπέροχης νύχτας που οι πρόσφυγες έκαναν το όνειρό τους πραγματικότητα!

Θέλω να αφήσω μαζί με τα αδέρφια μου μια παρακαταθήκη στα παιδιά μας...στην επόμενη κιτρινόμαυρη γενιά. Να ζήσουν αυτά που ζήσαμε, να νιώσουν αυτά που νιώσαμε...να μεγαλώσουν με τις αρχές και τις αξίες της Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως!

Θα είμαι εκεί...για πάντα...
Στα εύκολα και κυρίως στα δύσκολα...
Στο σπίτι μας το πατρικό που μας περιμένει όλο λαχτάρα...
Στο σκάψιμο, στο καλούπωμα και μετά στην ουρά για ένα εισιτήριο...
Θέλω να σβήσω από τη μνήμη μου την κατεδάφιση...θέλω να ζήσω και να νιώσω την ανέγερση...

Εκεί...στις Φιλαδέλφειας τα λατρεμένα μέρη!

Γιώργος Aekosko




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου